Psyche*Psycho

Title Secret Garden 

Type [SF] Short Fiction 

Couple Kibum x Donghae 

Author Psyche 

Warning เรื่องราวทั้งหมดถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้แต่งทั้งสิ้น ไม่มีผลกระทบหรือเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของศิลปินที่ถูกอ้างอิงถึงแต่อย่างใด      

 

 

 

 

 

Secret Garden 02

 

 

 

ทงเฮไม่รู้ตัวเลยว่าใช้เวลาอยู่ในบ้านนานจนกระทั่งจากดวงตะวันลอยสูงเหนือหัวก็กำลังจะตกดินในอีกไม่กี่นาทีนี้ แสงสีส้มแดงคืบคลานผ่านเข้ามาทางบานหน้าต่างกระจกขุ่นมัวจนกระทบเข้ากับกรอบรูปที่เขาถืออยู่ ย้อมใบหน้าทั้งสามที่ยิ้มแย้มจากในภาพถ่ายให้กลายเป็นสีแดง...แลดูหดหู่และหม่นเศร้าประหลาด   

 

 

ชายหนุ่มตัดใจวางกรอบรูปเหล่านั้นลงกลับไปที่เดิมที่ควรจะเป็น กะจะสาวเท้าออกจากบ้านเตรียมไปหาอาหารเย็นรับประทานทว่าจู่ๆก็ชะงัก จากที่คิดจะออกทางประตูหน้าตามปกติ ก็กลับมีความคิดผุดขึ้นมาว่า หากเดินออกทางประตูหลัง ก็จะได้ผ่านสวนสวยหลังบ้านอีกครั้ง   

 

 

และก็อาจจะได้เจอกับ...   

 

 

ราวกับหุ่นกระบอก ร่างกายมันขยับตัวไปเองตามแต่ที่ใครจะชักใย ทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งใต้ฝ่าเท้าเป็นที่วางของพรมผืนหญ้าสีเขียวสด แสงสีแดงยังคงทอดยาวไปทั่วบริเวณ น่าแปลก แต่คราวนี้ ทงเฮกลับรู้สึกว่ามันเป็นการเชิญชวน มองตรงไปข้างหน้าถัดจากบริเวณกว้างคือต้นไม้เกาะพันกันสูงใหญ่ ที่พ่อและแม่เคยออกแบบตกแต่งไว้ให้เป็นเขาวงกตซับซ้อนเพื่อเป็นที่เล่นของลูกชายคนเดียว   

 

 

ทงเฮจำได้...สมัยก่อน กว่าจะเข้าไปถึงใจกลางเขาวงกตได้นั้น...เขาใช้เวลาไปครึ่งค่อนวันจนอีนาราต้องไปลากตัวออกมา   

 

แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว...   

 

 

 ปลายเท้าเหยียบย่างก้าวแรกเข้าไปในดงสีเขียวครึ้ม ความสูงของมันมากจนแทบจะโค้งปิดเป็นหลังคา มีเพียงแสงเล็ดลอดเข้ามาได้รางๆเท่านั้นผ่านทางร่องใบไม้ที่แหวกจากกันบางส่วน อากาศตรงนั้นเย็นกว่าภายนอกเล็กน้อย คงเพราะว่าถูกปิดกั้นจากแสงอาทิตย์มาเป็นเวลานาน   

 

 

เงาสีเขียวๆรายล้อมทงเฮจนหมดทั้งตัวเมื่อเขาเดินเข้ามาได้เพียงสิบกว่าก้าว จากสัมผัส คนตัวเล็กรู้สึกได้ว่ามันมืดยิ่งกว่าเก่า แสงเล็กๆนั่นหายไปหมดแล้วเหลือเพียงความมืดครึ้มสีเขียว ทว่าความตื่นเต้นสนใจก็ทำให้เจ้าตัวไม่ได้สะดุดใจกับมันและลืมที่จะหันหลังกลับ  

 

สรรพสิ่งกำลังแสดงพลังของมัน...   

 

ข้างหลัง   

 

 

กิ่งไม้รอบนอกค่อยๆสานเข้าหากันช้าๆจนบดบังทางเข้าแต่แรกเริ่มไปจนหมดสิ้น...สายลมพัดแผ่วไหวจนสิ่งมีชีวิตสีเขียวสั่นกราวราวกับว่ามีชีวิต และทุกก้าวที่ทงเฮเข้าไปลึกขึ้น...ใบไม้เหล่านั้นก็จะสานเข้าหากันดุจเงาไล่ตามหลัง   

 

ทงเฮ 

ทงเฮ  

ทงเฮ   

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปที่ทางเดินข้างหน้า วูบหนึ่งเหมือนจะแจ่มชัด ทว่าอีกวูบก็กลับเลื่อนลอย   

 

 

เด็กชายในชุดสีขาวกำลังเดินโหย่งตัวทำท่าเหมือนหลบเลี่ยงอะไรบางอย่าง มือสองข้างเกาะไปตามกำแพงไม้เลื้อยโดยไม่นำพาแม้ว่าชุดสวยจะเปื้อนฝุ่นโคลนสักเท่าใด แววตาสดใสเป็นประกายตื่นเต้น ปากบางเล็กแย้มออกเห็นฟันซี่น้อย เขาวงกตถูกสำรวจไล่ลึกเข้าไปเรื่อยๆ เขารู้ความคิดของเด็กคนนั้น...เด็กกำลังตามหา...หากระดาษ...กระดาษคำใบ้...  

 

 

เบื้องหน้าคนตัวโปร่งเพรียวคือรอยสลักขีดอยู่ในเนื้อไม้หนักแน่น เป็นรูปลูกศรชี้บอกทางให้ตรงไปทางหนึ่งในสามแยก แต่ละทางที่รออยู่คือความเยียบเย็นที่ผสานอัดแน่นในบรรยากาศ ความชื้นแล่นเข้ากระทบผิวกายจนเหนียวเหนอะหนะ ทงเฮลังเล...แม้จิตใต้สำนึกจะบอกว่า   

 

เขารู้คำตอบและเส้นทางที่ต้องเลือก   

 

 

 เด็กชายตัวเล็กคลี่รอยยิ้มยินดีกับสิ่งที่ได้รับมาโดยบังเอิญ ความลิงโลดเป็นเท่าทวีที่สองเท้าเล็กตะกุยวิ่งผ่านไปยังเส้นทางนั้นโดยไม่มีรีรอ ทงเฮสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นในตัวใครคนหนึ่ง ใครคนที่อยู่เบื้องหลังคำใบ้ปริศนา..คนที่รออยู่ ณ จุดหมายปลายทาง  

 

 

 ใบหน้าสวยเริ่มจะมีเหงื่อผุดพรายเล็กน้อยกับอากาศหายใจที่จางหายไปทุกทีจากความมึดทึบรอบตัว ทงเฮออกเดินไปตามทางเดินด้านซ้ายที่เขียนไว้ ด้วยความเชื่อมั่นเฉกเช่นเดียวกับเด็กน้อยผู้นั้น   

 

 

 นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกว่ายามเติบโตขึ้นวาวจ้าเมื่อพบเจอปริศนาชิ้นที่สอง กระดาษสีขาวที่ถูกขีดเขียนด้วยหมึกดำเป็นสัญลักษณ์บางอย่างให้ต้องขบคิด คนๆนั้นช่างรู้ใจ รู้ดีว่าเด็กชายทงเฮชอบอะไรแบบนี้มากขนาดไหน และก็ฉลาดพอที่จะทำข้อคำถามไม่ให้ยากเกินไปจนหนูน้อยโยเยไม่อยากค้นหาคำตอบ   

 

 

คนที่มีพ่อเป็นถึงเซียนปริศนาคำใบ้ยิ้มกว้างกับปัญหาเด็กประถมง่ายๆที่เคยผ่านตามาไม่รู้กี่ครั้ง เขาตัดสินใจเดินต่อไปตามทางที่บอก ความหวังผุดพรายไม่ต่างอะไรจากวัยเยาว์ สติสัมปชัญญะในยามนั้นไม่มากพอที่จะสำรวจหรือสังเกตสังกาสิ่งใดๆต่อไปอีก

 

ทงเฮไม่รู้ด้วยซ้ำว่านัยน์ตาของตน...ไร้แวว   

 

 

ม่านสีเขียวครึ้มยังคงคลี่ขยายตามมาไม่หยุดยั้ง ทว่าไม่เคยรุกไล่...ประดุจเพียงต้องการจะปิดหนทางออกสู่โลกภายนอกของใครบางคน  

 

 

“นี่ ฉันเหนื่อยแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึงเสียทีล่ะ”

 “นี่ อย่ามาทำเป็นเงียบนะ เดี๋ยวก็ไม่เล่นด้วยเสียเลย อย่าทำเมินท่านทงเฮคนนี้นะ”  

“คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่ให้งดขนมนาย ไม่ให้นายเล่นเขาวงกตของฉันแล้วด้วย”   

 

 

 เสียงเด็กชายทงเฮตะโกนเมื่อเดินมาได้อีกสักระยะก็ยังไม่ถึงที่หมาย แก้มแดงก่ำด้วยเลือดฝาด หายใจหอบเล็กน้อย และ...ชุดสีขาวไม่เหลือเค้าสีเดิมไว้ให้เชยชมอีกต่อไป  

 

 

 “นี่ ฉันเบื่อสีเขียวๆแล้วนะ อยากเจอหน้านายแล้ว”  

“ฉันไม่ชอบซ่อนหา ฉันชอบเป็นคนซ่อน แล้วนายต้องหาฉันสิ”  

 

 

  รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นมื่อได้ยินถ้อยคำไร้เดียงสา   คราวนี้ทงเฮไม่ต้องใช้อะไรในการนำทางอีกต่อไป เข็มทิศในตัวตนมันบอกให้ก้าวไปทางโน้น ทางนั้น และทงเฮก็ทำตามโดยไม่รีรอ...หัวใจของเขาและเด็กน้อยผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ด้วยความเชื่อมั่นในตัวบุคคลคนนั้น  

 

 

 เด็กชายชุดสีดำผู้มีรอยยิ้มสุขุม...และแววตาอ่อนโยน   

 

 

 “ถ้านายยังไม่ออกมา ฉันจะกลับแล้วนะ” “

อะไรกัน อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงใจกลางแล้ว ท้อแล้วเหรอทงเฮ 

“นาย!!!”  

 

“มาสิ ฉันรอนายอยู่นานมากเลยนะ” 

 

“รอมาตลอด ทงเฮ”  

 

 

 

ใบหน้าเรียวเล็กบูดบึ้ง ร่างจ้อยเดินแกมวิ่งไปตามทางที่ได้ยินเสียง ผ่านพันธุ์ไม้นานาชนิดรวดเร็วจนเห็นเป็นเพียงแสงสีเขียววาบเท่านั้น หัวใจเต้นระรัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความมีตัวตนของใครที่อยู่ห่างไปไม่ถึงห้าก้าว กิ่งไม้พร่างพรายใบสีเขียวเพียงกิ่งเดียวที่ปิดกั้นเด็กชายเอาไว้   

 

 

มือเล็กๆเอื้อมปาดมันออกโดยทันที  

 

.

.

. 

 

 

 ทงเฮก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตที่พุ่มไม้ถักทอเหลือพื้นที่ตรงกลางไว้เป็นวงกลมขนาดกลาง มีโต๊ะเล็กๆพร้อมเก้าอี้ครบชุดตั้งอยู่ ตะไคร่เขียวคร่ำเกาะทว่าเนื้อไม้ยังไม่ถูกกัดกินแต่อย่างใด   

 

 

“ฮั่นแน่ เจอนายจนได้”  

 

 

 “คิบอม”   

 

 

เสียงหวานแผ่วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทยืนหันแผ่นหลังกว้างให้ ด้วยความรู้สึกมันบ่งบอก...ต้องใช่...คนๆนี้ต้องใช่ แม้ความสูงจะแตกต่าง หากบรรยากาศรอบตัวและความคุ้นเคย   

 

 

“นายคือคิบอม เด็กผู้ชายชุดดำคนนั้น” พูดเหมือนจะย้ำความมั่นใจให้ตัวเอง   

 

 

 

ร่างสูง...สูงกว่าทงเฮมากนักค่อยๆหันกลับมาช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเข้มคมคาย นัยน์ตาอบอุ่นที่แสนจะคุ้นเคย ริมฝีปากหยักแย้มออกเล็กน้อยเป็นเชิงต้อนรับ    

 

“ในที่สุด นายก็กลับมา”   

 

นายก็มา 

 

นายก็มา 

นายก็มา 

มา 

มา 

มา   

 

 

เสียงทุ้มต่ำชอนไชเข้าไปถึงข้างใน ดวงตาใสเบิกกว้าง ใบหน้าสวยส่ายไปมา สองมือยกขึ้นกุมศีรษะ    

 

 

เปรี๊ยะ !!!! 

 

 

  เหมือนเชือกหรือเส้นสายบางอย่างในสมองมันขาด สายบางเฉียบหากทรงพลังเหวี่ยงสะเปะสะปะไปทั่วทิศทางในสมอง สร้างความเจ็บปวดเหลือคณานับ ทุกครั้งที่สายนั้นกรีดโดนเนื้อเยื่อ ภาพในอดีตก็จะผุดขึ้นมา เล่นไหลเวียนซ้ำไม่มีวันจบสิ้น   

 

 

เด็กชายสองคนกำลังวิ่งเล่น

 

ใบหน้าที่หัวเราะร่าเริง

 

ดวงตาบ่งบบอกมิตรภาพที่มีให้กัน

 

สองมือประสานแน่น

 

สุดท้าย...สิ่งที่ประทับอยู่ในหัวใจ   

 

 

 

เฮือกก    

 

 

“ทำไม”

 

 

เสียงแหบแห้งเอ่ยถามอย่างสับสน นัยน์ตาช้อนสบกับนัยน์ตาสีเข้มของอีกคนที่เคลื่อนกายเข้ามาประชิดว่องไว แผ่วเบาดุจขนนก  

 

 

“ทำไมฉันถึงลืมไปได้”  

 

“เพราะนายจากไป นายจากบ้านหลังนี้ไป”   

 

 

TBC

 

 -----------------------------------------

 

สวัสดีค่ะทุกคน

ยังจำกันได้อยู่มั้ย TvT แหะ ขอสารภาพบาป

คือ...พีซียังคืบไปไม่ถึงไหนเลยค่ะ มันแต่งไม่ได้อะ ไม่รู้ทำไม แล้วรู้สึกว่าหายไปนานเกินไปแล้วเลยเอาตอนต่อของเรื่องสั้นมาลงก่อนแล้วก็มาแจ้งข่าวค่ะ จากนี้ไม่รู้เลยจริงๆว่าจะมาต่อเมื่อไหร่ง่ะ ฮืออออ เค้าขอโทษ แต่เค้าจะพยายามนะคะ ขอโทษผู้อ่านทุกคนด้วยค่ะที่รอจนไม่อยากรอแล้ว TT^TT 

 จะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุดนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ไซคี

100422